Zomer 2018 nam ik Green Distance over van Esther Groen. Die Green Distance ooit is begonnen om Endurance ruiters te ondersteunen.
Ik ben Alexandra Helders, woonachtig te Lageweg, midden in de Krimpenerwaard, nabij Gouda en Rotterdam.
Al van klein meisje af aan ben ik besmet met het paarden virus.
Na wat zoeken had ik het geluk op een manege terecht te komen, waar je ook met je paard naar buiten mocht. En uiteindelijk ook met een manegepaard zelfstandig op pad mocht. Dat vond ik eigenlijk veel leuker als achter elkaar aan hobbelen.
Na de manege tijd volgden een leuk verzorg paard, waarbij ik al snel ontdekte, dat het maken van lange afstanden echt mijn ding was. Vele uren en dagen zwierf ik door de polder.
Van het gespaarde geld van mijn eerste echte volledige baan, kocht ik op 19 jarige leeftijd mijn eerste eigen paard. nou ja.. jaarling Haflinger merrie genaamd Strudel. Die uiteindelijk niet veel groter werd als 1.40. Ze is inmiddels 31 jaar. geboren in 1995 en still going strong.
Ze heeft een flinke scheut arabische invloed. Met haar heb ik het virus helemaal te pakken gekregen. Naast dat ze het dressuurmatig en qua springen echt prima deed ( inmiddels met pensioen) , bleef mijn passie in lange Trektochten van een weekeind of een week, dag tochten en trainen voor Endurance. Want tempo maken en aanhouden kon ze prima…
Echter bleek ze bij het zien van vreemde paarden dermate hyper te worden. Dat ik na enkele evenementen met meerdere paarden bij elkaar, heb moeten concluderen dat zij niet geschikt was voor endurance wedstrijden. Hartslag bij iedere vetgate veel te hoog, ondanks dat dit dan in het terrein wel weer normaal zakte, kwamen we de voor keuringen niet door.
Inmiddels was ik ook mijn man Cees tegen het lijf gelopen via de Nederlandse Vereniging Van Vrijetijdsruiters, ook besmet met het Endurance en trektocht virus. Met toen een in mijn ogen heel grote zweeds warmbloed, genaamd Randy.
Samen reden we door vele mooie gebieden van Nederland, maar gingen we ook meerdere keren per naar naar het steile deel van de Belgische Ardennen. Wat hebben we daar van genoten. En de paarden ook!
Zijn paard ging echter met pensioen. (hij is 28 geworden)
De wens voor Endurance bleef. Vrienden van ons fokten arabische volbloeden. Voor ons huwelijk kregen we een dekking cadeau van Croupier.
Zo kwam Sylven ter wereld. Haflo arabier. Met alle wensen die we maar konden hebben, souplesse, uithoudingsvermogen,etc. muv haar stokmaat… Voor Cees bleef ze te klein, dus ben ik haar gaan rijden voor de endurance en wederom lange ritten.
Wat had ze in beide een plezier. Het was haar echt op d’r lijf geschreven. En trektochten kan je ook op flink tempo maken, zo kom je nog eens ergens.
Helaas loopt het leven soms anders als geplanned en heb ik Sylven uiteindelijk een nieuw huis gegund. Ons gezin was inmiddels gegroeid tot 3 nog jonge kinderen met wat hindernissen. Waardoor ik naast de algemene zorg voor kinderen, paarden, andere dieren, werk en huishouden. Niet genoeg aan Sylven haar behoefte in beweging kon voldoen. een verzorgster vinden lukte niet. Dus moest ik een eerlijke beslissing maken.
Gelukkig worden kinderen groot en kwam ik weer aan rijden toe. Onze middelste dochter heeft zich ontpopt tot een fijne paarden vrouw. en ook mijn man trof weer een nieuw paard. Na jaren paardloos te zijn geweest.
Ik kreeg het geluk in 2018 de rocky mountain horse (gangenpaard) Bambou. Van een lieve vriendin, die ging reizen over te nemen. Met haar heb ik zo ontzettend veel plezier gehad. En werd ik ook op zadelpas vlak uitgedaagd, want als een echte merrie betaamd, was ze niet snel tevreden als er ook maar iets irriteerde. In 2022 kwam ook haar volle zus Angel bij ons wonen. Eigenlijk als laatste hoop mbt e.m.s. daar ik hier kon micro-managen. Ze heeft hier nog een paar goede jaren mogen hebben.
Helaas heb ik zowel Angel als Bambou voorjaar 2025 moeten laten inslapen. Bij de ene verwacht. De ander totaal onverwacht door een val. Mijn hart brak. het was 1.5mnd na elkaar. Nog steeds vind ik het moeilijk er over te schrijven en praten. Ze betekende beide meer dan veel voor me.
Maar soms stuurt de kosmos je iets op je pad. Ook als je er eigenlijk nog geen oren naar hebt.
Kort na het inlaten slapen van eerst Angel en daarna Bambou, werd mij Kaba aangeboden. Een Kentucky mountain Saddle horse (wederom een gangenpaard, waar mijn lijf erg blij mee is). Kaba kende ik al, door een zadelpas consult. En het meest bijzondere was dat Kaba, lange tijd de paardige beste vriendin van Angel is geweest toen zij samen in Duitsland en Zweden woonden. En zo was de cirkel weer rond.
Inmiddels hebben we dus 5 paarden thuis lopen. 1 van mijn man, 2 van onze middelste dochter (de kleine pony gaat nooit weg) en 2 van mij zelf ( strudel gaat mij overleven 😉 )
Door dat we zelf zo veel verschillende paarden hebben. En door de jaren heen, zowel mijn man als ik ruim 40 jaar ervaring hebben met Buitenrijden, Trec, Endurance, Working equitation, Trektochten, naast Dressuur en klassieke rijkunst aan de hand en onder het zadel. Weet ik heel goed waar de behoeften liggen in functionaliteit en comfort van zadels en andere producten voor mijn klanten en hun paarden.
Ik ben mede daarom ook overgeschakeld op flexibele (lederboom) zadels. Daar veel paarden en ruiters hier zo blij van worden.
Het maakt mij niet uit of je een shetlander of shire, Gangenpaard of 3-ganger, arabier of Irish cob hebt. Als je maar samen plezier hebt, en het paard jou als vriend mag beschouwen.
Chocolate met dochter in het trailpark
